Грустные истории о любви

Ні гукам, ні званкам не адгукнешся.
Атуліць колкай памяці сувой.
Праз лёс мой ты, як бура, пранясешся.
I дождж размые родны воблік твой.

I стане пуста мне, нібы ў пустыні.
Нібы сярод пустыні — я адна.
Так сівая бабуля ля акна
Пустой надзеяй цешыцца пра сына.

Яўгенія Янішчыц